PDF 

Podstawowe informacje o łapaniu na spławik.

Wędkowanie ze spławikiem to metoda połowu, od której większość wędkarzy zaczyna swoją przygodę z wędkarstwem.

Łowienie ryb metodą spławikową możemy podzielić na dwa rodzaje:

  • Wędkowanie bez kołowrotka
    Delikatna i lekka 4-5 metrowa wędka z dowiązaną do szczytówki żyłką, spławik, obciążenie oraz haczyk z przynętą pozwalają na łowienie ryb blisko brzegu. Łowiąc na taki zestaw wędkarz ma do dyspozycji jedynie taką długość żyłki jaka dowiązana jest do szczytówki. Ogranicza to mocno pole manewru podczas holu. Używając tzw. bata, czyli wędki o długości od 5 do 8m możemy łowić dalej od brzegu. Mocniejsza konstrukcja tego typu wędki umożliwia większą kontrolę nad złowioną rybą i ułatwia wyholowanie dużych ryb. W wędkarstwie wyczynowym używa się bezprzelotkowych wędek nasadowych zwanych tyczkami. Ich długość często przekracza kilkanaście metrów. Stosowanie tego typu wędek pozwala na delikatne podanie przynęty w ściśle określone miejsce.
  • Wędkowanie z kołowrotkiem
    Do łowienia ryb na większej odległości od brzegu, poza zasięgiem wędek bez kołowrotka, używa się przelotkowych wędzisk długości do ośmiu metrów. Łowi się na nie z kołowrotkiem, na którym nawinięta jest odpowiednia ilość żyłki. Zestaw taki nie tylko umożliwia dalsze zarzucanie przynęty, ale także pozwala na wyholowanie dużych ryb bez ryzykowania zerwania żyłki. Duże karpie, amury, szczupaki lub sumy potrafią wyciągnąć kilkadziesiąt metrów żyłki z kołowrotka. Złowienie takich okazów przy użyciu wędki bez kołowrotka jest praktycznie niemożliwe.

Zestaw do metody spławikowej dobieramy w zależności od rodzaju łowionych ryb oraz warunków panujących na łowisku.  W wodach stojących używamy delikatnych i bardzo czułych spławików. Gdy łowimy w rzece, spławiki powinny mieć większą wyporność, aby prąd wody nie powodował ich zatapiania. Aby zapobiec utracie całego zestawu w przypadku zaczepu stosuje się tzw. przypon. Haczyk przywiązuje się do kilku-dziesięciocentymetrowej żyłki, cieńszej od żyłki głównej. Dzięki temu zerwanie następuje na tym właśnie odcinku, nie naruszając reszty zestawu.

Bardzo popularną i często przez wędkarzy stosowaną jest angielska metoda odległościowa. Szczególną rolę odgrywa tu specjalny spławik (najczęściej waggler) oraz odpowiednio do niego dobrane obciążenie. Prawidłowe rozmieszczenie ciężarków na żyłce przedstawiają niżej zamieszczone obrazki. Metoda odległościowa pozwala nam łowić ryby w dużych odległościach od brzegu i na różnej głębokości. Mimo, że zestaw jest ciężki, to wspaniale reaguje na każde, nawet bardzo delikatne brania.

Do metody spławikowej należy zaliczyć także łowienie na żywą rybkę tzw. żywcówkę. Lekki zestaw składa się z żyłki o średni 0,20–0,25mm i spławika o wyporności takiej, aby używana za przynętę pięciocentymetrowa ukleja lub płotka nie mogła go zatopić. Taka żywcówka służy głównie do połowu sandaczy oraz okoni. Jeśli chcemy łowić szczupaki lub sumy, musimy wyposażyć się w solidniejszy sprzęt. Potrzebna jest gruba żyłka, najlepiej o grubości 0,25–0,40 mm oraz duży spławik o wyporności 5–15g. Do zabezpieczenia żyłki przed przegryzieniem, stosuje się metalowy przypon tzw. stalkę, do której doczepia się hak lub kotwiczkę. Jako przynętę stosuje się 10–20cm płotki, karasie lub okonie. Łowienie na żywca jest metodą bardzo skuteczną. Właśnie tą metodą łowi się w Polsce większość medalowych drapieżników.

Oto przykładowe zestawy do połowów spławikowych:

Zestawy angielskie:
a) do łowienia z dużej odległości we wzburzonej wodzie
b) zestaw leszczowy na wody bieżące
c) bardzo czuły zestaw na rzeki i jeziora
d) na płytkie dwumetrowe wody stojące lub wolno płynące
e) do dalekiego łowienia przy silnym wietrze
f) spławik z pawiego pióra na spokojne wody
g) waggler prosty na wody stojące

Zestawy angielskie ze spławikiem przelotowym lub mocowanym dwupunktowo:
a) typowy zestaw ze spławikiem typu waggler
b) do dalekiego łowienia przy silnym wietrze
c) spławik typu Avon z obciążeniem skupionym
d) spławik typu Stick